چه بی صداست شکستنت! | جمعه نهم فروردین 1387 | 2:19
حدود دو ماه پیش در یک مهمانی صحبت از ترانه های محلی بود و البته بیشتر در مورد کارهای خانم سیما بینا ، در این بین نامی هم از هنرمندی به نام شوشا به گوشم خورد و به واسطه تعریفهای فراوان فامیل از میزان اطلاعات و آداب سخنوری این هنرمند مشتاقانه دنیای مجازی را به امید یافتن نشانه ای تازه از او جستجو کردم و هرچه بیشتر گشتم ، کمتر یافتم تا جایی که گمان بردم تمام آن تعاریف به اقتضای فضای میهمانی و سنت تائید فرمایشات یکدیگر و همان حکایت پیاز داغ است تا اینکه امروز خبری خواندم که بار دیگر به یادم آورد اینجا سرزمین هنرمندانی ست که خانه در خاک دارند . یادم آمد که در این سرزمین همواره هنرمندان می میرند از بس که جان ندارند .یادم آمد که :
زندگي صحنه يكتاي هنرمندي ماست
هر كسي نغمه خود خواند و از صحنه رود
صحنه پيوسته به جاست
خرم آن نغمه كه مردم بسپارند به ياد
و نمی دانم این حافظه تاریخی نغمه ای را به خاطر خواهد سپرد ؟
شوشا درگذشت
روزنامههای گاردین و ایندیپندنت از شمسی عصار خواننده و نویسنده ایرانی که سه روز پیش در اثر ابتلا به سرطان در لندن در گذشت، تجلیل کردند.
خانم عصار که 72 سال داشت و در خارج از ایران با نام شوشا گوپی شناخته میشد، فرزند آیتالله محمد کاظم عصار روحانی ایرانی و استاد فلسفه دانشگاه بود.
او از دوران کودکی، تحت نفوذ پدرش، به سوی ادبیات ایران و تصوف کشیده شد و تا آخر عمر این علاقه را حفظ کرد. شوشا که در تهران در مدرسه فرانسویها درس خوانده بود در 16 سالگی برای ادامه تحصیل به پاریس رفت و از دانشگاه سوربن در رشته ادبیات فرانسه فارغ التحصیل شد.
او در سال 1991 خاطرات دوران تحصیل خود در پاریس را در کتابی به نام "دختری در پاریس" جمع آوری کرد که به نوشته گاردین یکی از بهترین کتابهايی است که اوضاع اجتماعی و فرهنگی پاریس پس از جنگ دوم جهانی را منعکس کرده است.
شوشا که در کنار ادبیات علاقه شدیدی هم به موسیقی محلی ایران داشت، از همان زمان به آهنگسازی و ترانهسرايی به زبانهای فارسی و فرانسوی پرداخت و در مدت کوتاهی یک خواننده حرفهای شد.
شوشا به عنوان خواننده ترانه های محلی گیلکی، لری و سایر گویش های ایرانی ترانه های بسیاری را خواند و منتشر کرده است که این آثار هم در ایران و هم در سطح جهان شناخته شده است.
مهم ترین ترانه های محلی که توسط وی خوانده شده است، ترانه های "دم گل"،"روز جمعه"،"عزیز بشین کنارم"،"گل گندم"،"دختر شیرازی"،"لیلی بوانه"،"شیربگوسه تا" است. از سال 1971 تا کنون ده آلبوم موسیقی محلی توسط وی وارد بازار شده است.
او در سال 1961 با نیکولا گوپی کارشناس آثار هنری ازدواج کرد و زندگی در لندن را آغاز کرد که شروعی در خوانندگی او به زبان انگلیسی بود و پس از جدا شدن از همسرش در سال 1976 به نویسندگی روی آورد.
شوشا پیش از نوشتن دختری در پاریس، خاطرات دوران کودکی خود در ایران را به زبان انگلیسی نوشت که در سال 1988 منتشر شد و مورد استقبال زیادی قرار گرفت.
روزنامه ایندیپندنت در باره شوشا مینویسد این زن روشنفکر ایرانی تا پایان عمر با اسلام تندرو مخالف بود و اسلام را دین عشق و محبت میدانست.
پاچه لیلی با صدای زنده یاد شـوشا
نکن اینقدر ناز با صدای زنده یاد شوشا
شوشا در ویکی پدیا
گزارش گاردین در مورد شوشا
گزارش ایندیپندنت در مورد شوشا
کوچکتر از آنم که از او بگویم
فریدون آدمیت هم به تاریخ پیوست .... همین!
