د لــ ـر ی خ ت ه

شگفتا ! نخستین شب فروردین
بزاد از پسین روز اسفندماه
حریق شفق ، ققنس سال را
ز نو ،‌ زاد در خرمن شامگاه
ازین شب که بوی زمستان در اوست
نیاید بهاران نو ، باورم
الا ای درختان تاریک شب
من از روح باران پریشانترم
شما لرزه های تن خویش را
فرو می تکانید در هم هنوز
من اما ، ز سوز زمستان دل
نیفشرده ام دیده بر هم هنوز
الا ای درختان تاریک شب
شما در نخستین دم کائنات
زمین را به زیر قدم داشتید
زمینی چو پایان شطرنج ، مات
شما چون سپاهی به هنگام فتح
به هر گام ، بیرق برافراشتید
ولی چون به گوش آمد آوای "ایست"
همه ، پای خود در زمین کاشتید
چو در پیش تقدیر زانو زدید
شما را جهان دست یاری گرفت
شما چاره را در سکون یافتید
مرا دل ، ره بیقراری گرفت
شما را سکون گر دل آسوده کرد
مرا بی قراری ، مرادی نداد
زمین چون مرا مست خورشید دید
به نامردی ام بند برپا نهاد
هم کنون شما در پسین روز سال
من اندر نخستین شب فروردین
درختیم ،‌ اما ، یکی بی بهار
یکی ، گل برآورده از آستین
بگویید تا صبح اردیبهشت
براید ز آفاق تاریک من
مگر برکشد غنچه ی آفتاب
سر از شاخساران باریک من

سینه تنگ من و بار غم او هیهات

مرد این بار گران نیست دل مسکینم !

چهل و سه روز گذشت و من هنوز باور نمی کنم این رنگ سیاه را که بر در و دیوار خانه خودنمایی می کند . باور نمی کنم که یکبار دیگر در نبود عزیزترین حامی خود می نویسم و دریغ که اینبار صدایی همنوای ناله هایم نیست . حالا معنای تنهایی را خوب می دانم ، معنای فاجعه را خوب می دانم ، مصیبت را می شناسم و صبر را می آموزم اما کسی برای من عدالت را معنا کند...