د لــ ـر ی خ ت ه

روزهایی بود که با شنیدن هر خبر تازه وسوسه نوشتن به سراغم می آمد. حاصل این اشتیاق اگرچه با یک قلم ناتوان هربار چیزی میشد جز آنکه می باید ، دست کم گمان "بودن" را در من زنده می کرد که اگر فریاد نبود اما حرمت صدا را پاس می داشت. اکنون اما دیگر انگیزه ای به نوشتن ندارم ، حوصله ای هم نمانده تا انتظار روزهای بدون بند ، روزهای برابری ، روزهای خوب با هم بودن را زمزمه کنم.حالا اگرچه دلم هنوز همان است که بود اما دستم به نوشتن نمی رود . فشار کاری ماه های آخر سال و سفر های گاه و بیگاه هم نمی تواند بهانه خوبی باشد چرا که روزانه بیشتر از ۳ ساعت را به خواندن وبلاگهای دیگر می گذرانم .هرچه که هست حس خوبی ندارم... ( بدتر آنکه بعضی از دوستان قدیمی را هم گرفتار همین درد می بینم )

امشب قرار است خواهرم ‍CD حكم را برايم بفرستد. حدود سه سال پيش هشت بار اين فيلم را بر پرده سينما ديدم و حالا اشتياق مرتبه نهم تمام وجودم را گرفته . خوب مي دانم تا فردا كه فيلم را ببينم هزار بار صحنه هايش را مرور خواهم كرد . اين را هم مي دانم كه هرگز منتقد منصفي براي فيلمهاي استاد كيميايي نخواهم بود چرا كه من از همان دسته اي هستم كه معروف است اگر كيميايي برفك هم بسازد براي ديدنش به سينما مي روم. دنبال بهانه اي مي گشتم براي نوشتن و ...

حكم من در راه است.

تازه ترين گفتگو با مسعود كيميايي را بخوانيد